RÓŻNICE W KSZTAŁTOWANIU SZYBKOŚCI W BIEGACH KRÓTKICH A W DYSCYPLINACH ZESPOŁOWYCH

Maksymalny dystans sprintu pokonywany w sportach drużynowych jest dużo mniejszy niż bieg na 100 m. Rzadko pokonywany dystans z pełna prędkością przekracza 50 metrów, a średnio wynosi ok 30 metrów. Jest on nawet mniejszy od najkrótszego dystansu pokonywanego przez sprinterów na zawodach halowych (60m).

W sprincie na dystansie 100 metrów do poszczególnych faz zaliczamy, start, przyspieszenie, przejście (transition), top speed, utrzymanie maksymalnej prędkości, zwalnianie. Porównując ze sportami drużynowymi to tylko przyspieszenie oraz w jakiejś części faza przejścia biegu z pozycji niskiej do bardziej wyprostowanej ma najwięcej wspólnego . Pozostałe fazy w rzeczywistości sporo się od siebie różnią, choćby dlatego że, np piłkarz nigdy nie będzie startował z bloków, czy nie osiągnie maksymalnej prędkości ze względu na konieczność hamowania, zmiany kierunku ruchu.

Czy zawodnik przyspiesza zawsze na 100 procent? Gdyby tak było, mógłby łatwo minąć się z piłką, nie strzelić bramki, czy stracić odległość od zawodnika w polu obrony. Dlatego optymalnie dostosowane przyspieszenie, w zależności od kontekstu sytuacji na boisku będzie w tym przypadku bardziej właściwe. Poza tym jest jeszcze wiele innych różnic, które można wymienić poniżej:
– Zawodnik rzadko reaguje na sygnał akustyczny, a zdecydowanie częściej na bodziec wzrokowy
– Zawodnik nie startuje z bloku, a często nawet nie z pozycji statycznej
– Zawodnik rzadko biegnie po linii prostej
– Zawodnik często musi kontrolować piłkę: stopą jak w piłce nożnej lub w rękach, jak w futbolu amerykańskim lub w rugby.
– Zawodnik nie ma ustalonego dystansu biegu
– Zawodnik musi być przygotowany do hamowania, zmiany kierunku, skoku lub rzutu, kopnięcia lub uderzenia piłki.
– Zawodnik musi zwracać uwagę na wiele wskazówek środowiskowych, takich jak pozycja jego kolegów z drużyny, przeciwników, cel, kosz lub bramka.
– Zawodnik musi być zdolny do powtarzania maksymalnych sprintów wiele razy (RSA) I powtarzać je często po niepełnym odpoczynku, w przeciwieństwie do zawodów sprinterskich, w których czas pomiędzy dwoma maksymalnymi sprintami wynosi często dwie godziny lub więcej. Wysoki RSA odgrywa ogromną rolę w sportach zespołowych.
Oznacza to, że zwykłe metody treningowe, które wykorzystuje sie w sprincie po torze lekkoatletycznym nie mogą być całkowicie kopiowane, aby poprawić prędkość w drużynie lub dyscyplinach sportowych. Trzeba szukać znacznie bardziej konkretnych wariantów pozycji wyjściowych, odległości, kontroli piłki, przeglądu gry, zmian kierunku, działań związanych z grą i innych czynników. Środowisko jest na tyle chaotyczne, że więcej korzyści przyniesie praca nad zwinnością i przyspieszeniem na krótkich dystansach oraz zdolnością do ich powtarzania. Każdy sport jest inny, bo różni sie długością pokonywanych odcinków.

Odległość przyśpieszenia w tenisie lub koszykówce jest znacznie krótsza niż w piłce nożnej lub rugby. Ponadto specyfika techniczno – motoryczna sprawia, że jest trudna, np. w tenisie czy hokeju na lodzie, ponieważ sportowiec zawsze biegnie z narzędziem w swoich rękach jak rakieta czy kij. W piłce nożnej, zawodnik może biegać swobodnie; tylko jeden (lub co najwyżej) dwóch graczy biegnie przy piłce podczas meczu, inni nie mają piłki do kontrolowania. Współczesne systemy analizy wideo i systemy GPS są w stanie zmierzyć wszystkie bieżące odległości wszystkich graczy. Daje nam to cenny wgląd w dominujące odległości, ich liczbę i okresy odpoczynku. Oczywiście zależy to od sportu, poziomu, pozycji, zadań gracza i aktualnych wymagań tego meczu.
Planując kształtowanie szybkości w sportach nie związanych z lekkoatletyką możemy powiedzieć, że wystarczające będzie skupianie się dwa razy w tygodniu na czystym rozwoju prędkości. Resztę kształtowania szybkości należy wykonać w bardziej konkretnym kontekście.
Po pierwsze: gracze również wykonują sprinty podczas treningów technicznych i taktycznych.
Po drugie: trening siłowy w specyficznej formie może również przyczynić się (pośrednio) do poprawy prędkości.
Sam sprint może być używany jako świetna rozgrzewka przed częścią główną innego treningu.
Mądrym podejściem jest kontrolowanie i korygowanie techniki sprintu również na innych treningach. Jeden trening może skupiać się na czystym przyspieszeniu, startach i mechanice, podczas gdy drugi trening może być bardziej konkretny; związane z wymaganiami sportowymi i z bardziej specyficznymi zadaniami, z dużą różnorodnością, które można zaobserwować w tym sporcie.

Przewiń do góry